Abdullah Tamamlar – Sen Ey Gönül Diler İsen

Abdullah Tamamlar Sen Ey Gönül Diler İsen İlahi Sözü

Sen ey gönül diler isen ki bulasın Nakkâş,
Bu nakş u sûrete kalma vü gözleme göz ü kaş.
Seversen ol yüce şâhı ko mâsivallahı,
Ki ‘aşk eri dilemez mansıb u ma’âd u ma’âş.

Yolunda sâdık isen ‘aşk içinde ey dervîş,
Be-küllî kendiliğinden kesil ü dosta ulaş.
Yolunda sâdık isen ‘aşk içinde ey dervîş,
Be-küllî kendiliğinden kesil ü dosta ulaş.

Kimesne ‘aşk ile ‘ârı bir elde cem’ idemez,
Gel imdi ‘âşık isen ol melâmet ü evbâş.
Er ol durur ki dışından içi hoş ola müdâm,
Ger eyle olmasa bâri bir ola bu iç ü taş.

Seni ulu görüben kimseye alu bakma,
Ki Hakk’dan ayru değildir cihânda her kuru baş.
Görene gün bigi her zerreden olur zâhir,
Velî ki görmedi görmez çü gün yüzün huffâş.

Eger müsâfir isen kıl sefer vücûdundan,
Geç ikilik ovasından o birlik iline aş.
Revende çünki teferrüc kılımaya şehreyn,
Hiç ana fâide kılmaz gezerse bin dağ u taş.

Muhâcir olur isen kıl menâhiden hicret,
Gazâ sevâbı gerek ise nefs ile uğraş.
Şu lokma hırka içün halk ile savaş itme,
Eğer savaşır isen dâim İblîs ile savaş.

Nedir bu şöhret ü gavgâ nedir bu hırs u tama,
Çü nefse kanda ise bulunur bir etmek ü aş.
Sakın seni komasın kulluğundan o şâhın,
Ey hâce ‘avrat ü oğlan kız u kul u karavaş.

Puta tapanlar anılsa katı ‘aceblersin,
Zihî ‘aceb ki put ola sana bu mâl u kumaş.
Çü her yonulmadık ağacı oda yakarlar,
Seni dahi eğer üstâd kılmaz ise tıraş.

İbâdet eyle sakın kılma ‘ömrünü zâyi,
Ki bir gün öliseriz ger yaşar isek bin yaş.
Riyâ vü süm’adan it tâ’atını key hâlis,
Ko halkı Hakk içün işle vü gözleme şâbaş.

Nedâmet ırmağına gir yazıkların kirini,
Yu tevbe sabunu birle tap arı söze bulaş.
Meğer bi arı gönül iltesin ana yoksa,
Hakîr-i tuhfe durur ol eşikde cân ile baş.

Elinde iş vâr iken key düriş Kemâl Ümmî,
Belinde nakdini sakla yolunda hazır baş.
Ne kim görüp işidüp anlar isen sakla anı,
Sakın hazâinini müdde’îden eyleme fâş.