Abdullah Tamamlar – Aferin Ey Nazımı Tertibi İmkan Aferin

Abdullah Tamamlar Aferin Ey Nazımı Tertibi İmkan Aferin İlahi Sözü

Âferîn ey nâzım-ı tertîb-i imkân âferîn,
Bî-lisân ü bî-zamân bî-hadd ü pâyân âferîn,
Kıldı hüsn-i pâkini insânda i’lân âferîn,
Âferîn ey sâni’-i ten-perver-i cân âferîn,
Hâliku’l-eşyâ ilâhü’l-halk u rabbü’l-‘âlemîn.

Menşe’-i ‘ilm ü irâdet ma’den-i hilm ü şühûd,
Menba’-i ef’âl ü hikmet hem kıyâm u hem ku’ûd,
Hep bütün mahlûk u mevcûd bî-riyâ eyler sücûd,
Mübdi’-i âsâr-ı kudret ‘akd-pey-vend-i vücûd,
Zâbit-ı erkân-ı fıtrat nakşibend-i mâ u tîn.

Bu hayât-ı fânîye her aldanan olmuş behîm,
Ârife eşyâyı hâdim bilmeyen kalmış nedîm,
Bu fenâya aldanan görmez mi kim her şey ‘adîm,
Ey semûm-i satvetin te’sîri nîrân-ı cahîm,
V’ey sehâb-ı rahmetin sîr-âbı firdevs-i berîn.

Dâhil-i nâr-ı cahîmdir tâbi’-i nefs ü hevâ,
‘Abd-i mahz-ı ‘ârifân olmaz esîr-i mâsivâ,
Oldular bunlar likâullâha mutlak âşinâ,
Kudretin gülzârına bir sebze sidrü’l-müntehâ,
Hikmetin şem’ine bir pervâne Cibrîl-i Emîn.

Her olan olmuş ezelden olmadan kevn ü mekân,
Bu zuhûrât ân-ı dâimdir ne varsa ins ü cân,
Eylemiş îcâd sun’un bî-misâl ü bî-nişân,
Sun’un eyvânında bir kandîldir nüh âsümân,
San’atın dibâcesinden bir varak rûy-ı zemîn.

Ehl-i gaflet nâma düşmüş de hem olmuş nâm-cûy,
Kimi vehminden halâs ister olur evhâm-cûy,
Kimi meyhâne kimi puthâne kimi câm-cûy,
Dergeh-i ta’zîm ü tekrîminde ‘âlem kâm-cûy,
Harmen-i ihsân u eltâfında âdem hûşe-çîn.

Feyz-i lutf-ı rahmetin ‘âşıklara nutk u beyân,
Nûr-ı zât-ı vahdetin ‘âriflere olmuş ‘ayân,
Oldu erbâb-ı dile gâhi ‘ayân gâhi nihân,
Arsa-i idrâk-i fevz ü re’fetin dârü’l-emân,
Rişte-i ümmîd-i feyz-i rahmetin hablü’l-metîn.

Gösterir sırr-ı hayâtın gâh rebî’ ü gâh harîf,
Tâbi’i çokdur bunun evhâma düşmüş her herîf,
Kurtulan lutfunla olmuş iki ‘âlemde şerîf,
Hâkden her zerre te’yîdinle bir cism-i latîf,
Âbdan her katre tevfîkinle bir dürr-i semîn.

Her sözü bu ‘âleme ‘ayn-ı hayâtdır kâmilin,
Ma’rifetden gayrı olmaz iştigâli ‘âkilin,
Başka yokdur kapu bir her mün’imin her sâilin,
Ol ‘amîmü’l-feyz-mün’imsin ki feyz-i şâmilin,
Rızk taksîminde kılmaz imtiyâz-ı küfr ü dîn.

Vâsi’ât-ı rahmetinden olmamış kimse ba’îd,
İki meytin biri kâfir birisi olmuş şehîd,
Kimi nâr ister kimi nûr çağırır hel min mezîd,
Hiç kes cürm ile dergâhından olmaz nâ-ümmîd,
Senden ister kâm eğer rüsvâ vü ger halvet-nişîn.

İlm ü ‘irfânla münevver olmayan eyler cedel,
Zümre-i ‘uşşâka bunda her ne vâr oldu güzel,
Dâhil-i emn ü emânullâh olmuşlar ezel,
Hâdisât-ı ihtilâf-ı devrden görmez halel,
Kime kim ma’mûre-i hıfzın olur hısn-ı hasîn.

Hüsn-i tevfîkinledir tedbîr-i her idrâk-ı pâk,
Feyz-i tedbîrinledir hep âb u âteş bâd u hâk,
Hükm-i takdîrinledir ehl-i hüdâ ehl-i helâk,
Neş’e-i ‘aşkınladır Mecnûn sürûdu sûz-nâk,
Pertev-i hüsnünledir Leylî cemâli nâzenîn.

Ârife eşyâda Hakk’dan gayrı yokdur müncelî,
Keşfeder bu sırrı sevdâ-yı Muhammed’le Alî,
Sünnî şi’îlik Kemâlî kalmadı bende belî,
Tâ’atın eyler Fuzûlî tâkat oldukça velî,
Hırs ile ne ravza-i rıdvân diler ne hûr-ı ıyn.

Kıyl u kâl-i mantık-ı Yunan sadâ-yı nefsdi,r,
İktisâb-ı şöhret ü ad san riyâ-yı nefsdir,
Kabrine dikdirdiğin nişân hatâ-yı nefsdir,
Hûr-ı ‘ıyn ü ravza-i rıdvân hevâ-yı nefsdir,
Nefsden geçmişdir ol senden rızâ ister hemîn.