Süleyman Şahintürk – Verdiğim Tüm Öğütler

Süleyman Şahintürk Verdiğim Tüm Öğütler İlahi Sözü

Verdiğim tüm öğütler,
İnanırsan Kur’ân’dan.
Nushuma karşı gelip,
Çıkma sakın îmân’dan.

Bakıp derin süzerim,
Sırrı mânâ sezerim.
Bu ateşli sözlerim,
Kalbimdeki heycandan.

Olmaz isen bana yâr,
Münkir olup olma bâr.
Hikmet gönlümden akar,
Yoktur haberin bundan.

İnsâf edip hele bak,
Neler vermiş bana Hakk.
Sen ki ihvân olarak,
Edersin bana bühtân.

Girdi şeytân düşüne,
Gittin zâhir peşine.
Yorulma sen boşuna,
Fayda yok o gürûhtan.

Benliğin oldu engel,
Taktılar sana çengel.
Ehl-i hakîkate gel,
Dön yüzünü hubuttan.

Adı Ahmed-i Mehmet,
Çıkmış gönlünden Rahmet.
Dostum yağmur bekleme,
Kararmayan buluttan.

Kaç sofuyu câhilden,
Uzak dur sen kâhilden.
Şol ahmağı gâfilden,
Çün fayda yok câmitten.

Dolu değil ki boşsun,
İyi değil nâ hoşsun.
Kardeş değil de vaş’sın,
Çektiğin hep inattan.

Olmuşum bak ehl-i hâl,
Eylenmiş gönlüm zülâl.
Sundum şiirden külal,
Ne kaçarsın sabitten.

Sırları tutamadın,
Lokmayı yutamadın.
Dostum hazmedemedin,
Hallerim benim Hakk’tan.

Az deyim sen çok anla,
Zannettin beni damla.
Ummân oldum ummân’la,
Geçtim çoktan ırmaktan.

Olmuşam dosta şâyân,
Nihân-ı ettim ayân.
Hakk ben bende nümâyan,
Çekinmedin kırmaktan.

Benliği peçe yaptın,
Cin-i şeytân’a taptın.
Hakk ile hakîkati,
Ar ettin sen sormaktan.

Açıldın çok saçıldın,
Fitneye baş seçildin.
Sen âşıktan kaçındın,
Zevk aldın hep yormaktan.

Gezdin Mekke Şam Umman,
Gördün nice Bahr Umman.
Testini doldurmayıp,
Aldın suyu ırmaktan.

Yolun Hakk iken şaştın,
Yaban iline düştün.
Gaflet çölünde piştin,
Vaz geçtin sen revaktan.

Heyy diye çok bağırdım,
Yolu aşka çağırdım.
Sen her zaman sağırdın,
Kaçıp gittin sebaktan.

Gösterdim hep ulyâ’yı,
Dedim terk et sivâ’yı.
Sundum da hep mânâ’yı,
Almadın hiç tabaktan.

Taze taze kopardım,
Mânâ’nın yemişini.
Sundum muhabbet ile,
Sen hoşlandın kabaktan.

Oldum O’nun dili bak,
Konuşturdu beni Hakk.
Göremedin sen ahmak,
Zannettin dil dudaktan.

Ürettin hep bahâne,
Ettin nifak şahâne.
Diyerekten bana ne,
Vallahi kaçtın Hakk’tan.

Dost gibi girdin koluma,
Attın diken yoluma.
Karşı çıkıp hâlime,
Çıkardın fitney yoktan.

Dersin bende de var,
Hakk bâtılsın dâvay bırak.
Fitne odun yakarak,
Utanmaz mısın Hakk’tan.

Sundu da eyledim nuş,
Dost etti beni sarhoş.
Dosta âşığam gardaş,
Geçtim dâvâdan çoktan.

Ben kim neyim bilemem,
Dosttan gayrı göremem.
Çağırmayın gelemem,
Alırım hazz yokluktan.

Yunûsî’yim ehl-i sırr,
Olmuşam bu gün Mansur.
Altı cihet dört unsur,
Kurtuldum ben çokluktan.