Abdullah Tamamlar – Çeker Birahmlar Yanında
Abdullah Tamamlar Çeker Birahmlar Yanında İlahi Sözü
Çeker bî-rahmlar yanında her sa’at zeban hançer,
Günahım sâbit eyler ölmeğim hâtır-nişan hançer,
Zülâl-i vaslına leb-teşneyim bir Türk-i bed-hûyun,
Kim andan katre-i âb istesem tartar revân hançer.
Verir pervâne öz cânın sana çün ihtiyar ile,
Ne hacet şu’leden ey şem’ çekmek her zamân hançer.
Verir pervâne öz cânın sana çün ihtiyar ile,
Ne hacet şu’leden ey şem’ çekmek her zamân hançer.
Hazer kil gezme çok pervâsız ey bûlbûl ki katlin’ cin,
Dikenden dâmeni allında ki İmiş gül nihan hançer,
Mü j en kanım döküp gamzen alır canım aceb sanma,
İşitir dökse kan ok âdetidir alsa can hançer.
Kaşınla gözlerindir her taraf yatar nizâ üzre,
Çekiptir birbirine iki ser-hoş Türkman hançer,
Hayâl-i gamzen ile beş ki râhat gitti cismimden,
Sanarsın pehlû-yi canımdadır her üstühan hançer.
İletsem hançerin şevkim kabre her bahar olgaç,
Olur sebze yerine hâk-i kabrimden ayan hançer,
Kocar zerrin kemerle belini veh bu ne tâli’dir,
Ki altın kuvvetiyle böyle olmuş kâm-rân hançer.
Hayâli gözdedir kirpiklerin depretme ey merdüm,
Edeb şartı değil mihmâna çekmek mîz-bân hançer.
Göz açıp bû-sitâna hatt-i sebzinsiz nazar kılsam,
Görünür gözlerime sebze-i her bû-sitan hançer.
Dehânın yok demişler söyle bu güftâr kandandır,
Belin peydâ değildi kanda tutmuştur mekân hançer.
Muhal-i akldır kim ola müjgânın kimi hunî,
Eğer üstâd elinden su yerine içse kan hançer.
Ruh-i zerdim saliptir hançerin’gözgüsüne aksin,
Veya simin bilekte tuttuğundur zer-nişân hançer.
Zebân-i tîz ile ortaya girmiş muttasıl gûyâ,
Olam der mâdih-i Peygam-ber-i Âhir-zemân hançer.
Şeh-en-şâhî ki tîğ-i âb-darı zâhir oldukda,
Elinden saldı Husrev nîze vü Nûşirevân hançer,
Yemen’den baş çekende mehçe-i râyât-i ikbâli,
Bıraktı tîre toprağa şeh-i Hindû-sitân hançer.
Saf-ârâ-yi mesaff-i Bedr’dir izhâr-i mu’cizde,
Şikâf-i perniyân-i Bedr için kılmış nişan hançer.
Adû-yi câhının kat’-i hayâtiyçin çeker her ay,
Gılâf-i lâciverdîden hilâl-i âs-man hançer.
Seher-feyzî ki dün tek tîre kılmazdı dil-i safın,
Güneş tek kasdına çekseydi bin nâ-mihr-bân hançer.
Sâhi-tâb’i ki ruhsârı siper tek cin bırakmazdı,
Eğer kasdına çekseydi kamu ehl-i cihan hançer.
Olurdu dîde-i bed-bîne izhâr-i nübüvvette,
Anun gönderdiği her nâme-i mu’ciz-beyân hançer.
Gazâlarda du’â-yi cevşenine çâre kılmazdı,
Özün her nice kılsa tecrübe tîr imtihan hançer.
Eyâ Şâhî ki dâ’im hancer-i şer’in nizâmiyçin,
Çekiptir bin şeh-en-şeh tîğ ü bin sâhib-kıran hançer.
Eğer nâmus-i şer’in olmasaydı halka müstevlî,
Ne bir pür-dil çekerdi tîğ ü ne bir pehlevân hançer.
Nâkiz-i hükmünün kat’-i fesâdiyçin eliflerden,
Kelâmu’llah bî-hadd tîğ çekmiş bî-kerân hançer,
Münâfık edebilmez şer’ine medhal ki çevrende,
Melâ’ik perr ü bâlin görse eylerdi gümân hançer.
Bi-hamdi’llâh ki hâlâ dîde-i bed-hâha na’tinden,
Fuzûli nazmının her satrıdır bir cân-sitân hançer,
Zebân-i hâmesi isbât-i i’câzında küffâre,
Gehî dil-dûz nâvek gösterir geh hun-feşân hançer.
Şefî’ül-müznibînâ mahşer eyyâmı ki dûzahdan,
Çeker her şu’le mücrim kasdına bir bî-emân hançer,
Budur ümmîd kim mahfûz olam hısn-ı penâhında,
Gılâf içre nitekim saklanır görmez ziyan hançer.