Abdullah Tamamlar – Can Ellerinden Gelmişem

Abdullah Tamamlar Can Ellerinden Gelmişem İlahi Sözü

Can ellerinden gelmişem, fani mekanı neylerem,
Ol mülke meylim salmışam. Ben bu cihanı neylerem.
Dunyaya geldim gitmeye, tim ile hilm yetmeye,
Aşk ile an seyretmeye. Ben în u anı neylerem.

Devr-i zamandan doymuşam, Kevn ü fesadı koymuşam,
Darü’1-amanı duymuşam, bu sicn-i canı neylerem.
Devr-i zamandan doymuşam, Kevn ü fesadı koymuşam,
Darü’1-amanı duymuşam, bu sicn-i canı neylerem.

Hep i’tibarı atmışam, aşıldığa el katmışam,
Ben nefsi dosta satmışam, bu düşmenanı neylerem.
Aşkın şerabın içmişem, dil gülşenine göçmüşem,
Ben varlığımdan geçmişem, nam ü nişanı neylerem.

Aşkı, tabibım kılmışam, derdinde derman bulmuşam,
Ben lübb-i hikmet bilmişem, Yunaniyani neylerem.
Enfas-i aşkı darikem, mal ü menalı tarikem,
Genc-i nihane mâlikem, nakd-i revani neylerem.

Taht-i tevekkül bulmuşam, mülk-i kanaat bulmuşam,
Mahfice sultan olmuşam, cah-i ayanı neylerem.
Her ne gelirse yahşidir, o dostun bahsidir,
Çün cümle anın işidir, ben bed-gümanı neylerem.

Olmuş anınla kalmışam, ayn-i hayata dalmışam,
Kendim bilip kam almışam, vehm ü hayalı neylerem.
Gerçi zaman-i devran ile, pir etti cismin şan ile,
Gönlüm cüvandır can ile, pir ü cüvanı neylerem.

Ten beslemekten sapmışam, gönlüm sarayın yapmışam,
Hurşidem, anda tapmışam, ben ahteranı neylerem.
Yarı bana bes görmüşem, ağyarı dilden sürmüşem,
Ünsiyle tenha durmuşam, ben ins ü canı neylerem.

Dilden dile bin terceman,varken ne söyler bu lisan,
Çün can ü dildir hem-zeban, nutk ü beyanı neylerem.
Hakkı, cemi’i halktan, müstağniyem billahi ben,
Hallak-i alem varken, halk-i zamanı neylerem.