Abdullah Tamamlar – Bugün Mahı Muharrem
Abdullah Tamamlar Bugün Mahı Muharrem İlahi Sözü
Bugün mâh-ı Muharrem vakt-i mâtemdir safâ olmaz,
Fürûğ-ı dîde-i giryân-ı gamdan rûşenâ olmaz,
Gönül âyînesinde gerd-i mâtemden cilâ olmaz,
Derûn içre hüzünden gayri sûret rû-nümâ olmaz,
Muhibb-i âl’e bu mâtem gibi derd u belâ olmaz.
Gözüm kan ağla mâh-ı mâtem-i âl-i abâ geldi,
Girân-bâr-ı belâlarla zamân-ı pür-cefâ geldi,
Zamân-ı kürbet-i Şâh-ı Hüseyn-i Kerbelâ geldi,
Bu mâtemle dil-i nâlân ezelden mübtelâ geldi,
Muhibb-i âl u evlâd olmayanlar mübtelâ olmaz.
Bil ey dil vakt-i sermestân-ı bezm-i Kerbelâdır bu,
Şeb-i ser-hâb-ı çeşm-i nûr-ı çeşm-i enbiyâdır bu,
Seher-gâh-ı humâr-ı teşne-i şîr-i Hüdâ’dır bu,
Dem-i subh-ı sabûh-âşâm-ı vasl-ı kibriyâdır bu,
Bu mey’den içmeyenler ehl-i beyt-i Mustafâ olmaz.
Bu râzı duymak istersen eger sen ey dil-i dânâ,
İdersin cür’a-i câm-ı Hüseynî’den nevâ peydâ,
Bulub bezm-i şehâdette mezâk-ı teşne-i yahyâ,
Muhakkak olmayanlar mazhar-ı esrâr-ı mâ evhâ,
Dem-i râz-ı Hüseyn-i Müctebâ’ya âşinâ olmaz.
Hüseyn-i Kerbelâ şâhenşeh-i hayl-i müeyyeddir,
Hüseyn-i Kerbelâ mişkât-ı envâr-ı mümecceddir,
Hüseyn-i Kerbelâ bûsişgeh-i la’l-i Muhammeddir,
Hüseyn-i Kerbelâ nûr-ı fürûğ-ı çeşm-i Ahmeddir,
Ki bil nûr-ı mücessem tu’me-i tîğ-i cefâ olmaz.
İmâm-ı dîn-i ekberdir Hüseyn-i Kerbelâ fehm et,
Vasiy-yi ilm-i Hayderdir Hüseyn-i Kerbelâ fehm et,
Hem-âğûş-ı Peyâmberdir Hüseyn-i Kerbelâ fehm et,
Serîr-i nûr-ı ızhârdır Hüseyn-i Kerbelâ fehm et,
Serîr-i nûr-ı ferş-i pây-cünd bî-hayâ olmaz.
O şâhın vâkıât-ı mâtem-engîz-i makâlâtı,
Hılâf-ı hürmet u şân üzre geçti hadd u gâyâtı,
İdüb tahrîr-i kesb-i hüzn içün türlü ibârâtı,
İderler zımnile isbât acz ile mücâzâtı,
Selâtîn-i İlâhiyyûn’a böyle iftirâ olmaz.
Budur tahkîk kim Kûfîler oldu bîata meyyâl,
İmâm-ı Kerbelâ hem etmek üzre Kûfe’ye ikbâl,
Bu emr üzre olundukça kadem-cünbân-ı isti’câl,
Gelüb hep ehl-i Mekke eylediler ma’raz-ı âmâl,
Dediler gitme ey şâh-ı serîr-i irtizâ olmaz.
O dem erdi hıtâb-ı lâ-yezâlî k’ ol meh-i seyyâr,
Seyâhat emrini ensâr u âline ide tekrâr,
Olub îcâb-ı hükm u ahd u mîsâk-ı ezel ızhâr,
Civâr-ı lâ-mekân u bî-nişâna eyleye reftâr,
Ki bir sûret ile tağyîr-i takdîr-i kazâ olmaz.
İdüb tahrîk-i pâ-yı elvedâ’ ol şâh-ı âlişân,
Ser-â-ser ehl-i Bathâ çıktılar teşyî’ine nâlân,
Çün erdi Kerbelâ’ya rehgüzâr-ı mevkib-i sultân,
Nihân oldu nazardan râh-ı her cünd oldular cûyân,
Anı fehm ettiler kim hükm-i Bâri rehnümâ olmaz.
Kuruldu Kerbelâ’ya hayme-i şâh-ı felek-dîvân,
İhâta etti etrafın gelüb ceyş-i Yezîd ol ân,
Fem-i âl-i Resûle vermeyüb su ol saf-ı nâdân,
Leb-i ser-çeşme-i âb-ı hayâtı kıldılar atşân,
Bu yüzden düştüler bir derde kim asla devâ olmaz.
Miyân-ı âl’e düştü izdiyâd-ı atşadan bir hâl,
K’olub tâs-ı felek âvâzu’l- atşâ ile mâlâmâl,
Uyûn-ı mest-i sekrân-ı şehâdet nüh-felek emsâl,
Tecellâ-yı zülâl-ı la’l-i yâre oldular seyyâl,
Bu ahvâle muâdil vak’a-i sûziş fezâ olmaz.
Gelüb ol dem Yezîdân ettiler ey gül-ruh-ı kerrâr,
Hilâfet mâcerâsında Yezîd’e eyle gel ikrâr,
Sözümüz dinler isen hep senindir ravza vü enhâr,
Ki yoksa tîğ u atş ile sana çok eyleriz âzâr,
Hisâr-ı zulmümüzden sana hiç râh-ı rehâ olmaz.
Dedi ol mu’ciz-enbâz-ı habîb-i hazret-i Bâri,
Bu veche yâ adullah eylerim hâşâ ki ikrârı,
Susuzluktan çekem zan itmeyin zinhâr âzârı,
Ve hem etti zemîn-i haymeden bâ-kudret-i Bâri,
Revân bir nehr kim hâlet-pezîr-i inkizâ olmaz.
İrişdi hizmete ol demde kerrûbîn ile hemrâz,
Feriştehler u cinnîler idüb ol merkeze pervâz,
Dediler emr kıl fermân senindir bugün ey şâhbâz,
İdelim Kerbelâ’yı menzil-i Kârûn ile demsâz,
Bu ecnâda müşâbih gürûh-ı bî-vefâ olmaz.
Dedi ben bu kazâ-yı Kerbelâ’da eylerem seyrân,
Düşüb atş âteşine çün Halîl-i hazret-i Rahmân,
Egerçi vasfınız makbûldur indimde ey yârân,
Velî bu derd içün bir kimseden etmem taleb dermân,
Fedâîler yolunda Hakk’a dahi ilticâ olmaz.
Olub meşhûd hem şâh-ı Resûl u Hayder u Zehrâ,
İmâm-ı Kerbelâ’ya sundular bir câm-ı pür-sahbâ,
Dediler cânımız soldurmasın gül rûyun istiğnâ,
Buyur enhâr-ı bâğ-ı lâ-mekâna ey gül-i ra’nâ,
Leb-i la’lına lâyık cûybâr-ı Kerbelâ olmaz.
Dedi ol cân-ı âlem ey selâtîn-i keremkârân,
Yakar cân u dilim hayli zamandır âteş-i hicrân,
Firâk-ı yâr ile âlâm-ı düşmen dildedir mihmân,
Bugün atş-ı cigerle anlar içün eylerem biryân,
Tutun ma‘zûr kim ferhunde bir demdir fedâ olmaz.
Bu rûz ol rûzdur kim eylerem tazyîf-i mihmânı,
Bu rûz ol rûzdur kim yâre kurbân eylerem cânı,
Uyûn-ı âleme izhâr edüb takdîr-i Subhânı,
Varam mahrem-sarâya terk edüb a’yân u imkânı,
Bana kevn u mekân şimdengerü mesken-serâ olmaz.
Egerçi Kerbelâ vasfında hûn-efşân olur hâme,
Kazâ-yı nüh-felek dilteng olur elvâh u a’lâme,
Urûc etmek içün ol rûh-ı âlemdâr-ı in’âme,
Şu vechile erişdi kim kazâ hükm-i serâncâme,
Zebân-ı kilk-i âdâb ânı tafsîle rızâ olmaz.
İrişdi emr-i “İsrâ” çünki şâh-ı Kerbelâ üzre,
Dem-i mi’râc geldi yani âl-i enbiyâ üzre,
Olub zâhib reh i’câz-ı rûh-ı Kerbelâ üzre,
Nümâyân oldu bir i’câz kim dâr-ı fenâ üzre,
O rütbe kudrete mazhar gürûh-ı evliyâ olmaz.
Olub mânend-i İsâ kuvve-i nezzâreden pinhân,
Göründü halka bir sûret misâli zât-ı nûr-efşân,
Nihâlinden cüdâ olmuş gibi bir gonce-i handân,
Ser-â-ser dâğ dâğ-ı hûn-ı la’lin içre ser-galtân,
Vücûd-ı nâzenîni dâğlardan ıstıfâ olmaz.
İrişdi bir nidâ-yı cân-güdâz ol dem cihân içre,
Düşüb ol bangdan bir velvele kevn ü mekân içre,
Meger şâh-ı nübüvvet ravza-i bâğ-ı cinân içre,
Olurdu bülbül-âsâ nağme-perdâz âşiyân içre,
Der idi kim bana bundan eşed cevr ü cefâ olmaz.
Bugün hayfâ teessüf hâtırımda sır bedîd oldu,
Ki canpârem Hüseynim tîğ-ı atş ile şehîd oldu,
Bugün mü’minlere mâtem nifâk ehline îd oldu,
Bu yüzden ol gürûh-i bî-vefâ benden ba’îd oldu,
Sitemkârân-ı ehl-i beyt bana hiç akrabâ olmaz.
O bang-ı mâtemengîz ile doldu künbed-i ekvân,
Olub gayb âleminden oldular arz u semâlar zân,
Gözünden çıktı arşın mihver-i eflâk-ı âb-efşân,
Elinden gitti ferşin kürre-i gencine-i sâmân,
Dediler ki yıkılsa bu fenâ dâr-ı fenâ olmaz.
Sirişk-i dîde-i firkatle oldu mâh dür-hâle,
Büründü hacletinden vech-i neyr-i mu’ciz-i âle,
Misâl-ı eşk-i çeşm-i hasret oldu çarh-i cevvâle,
Girüb şâh-ı şehîdân mâtemile şeb siyeh şâle,
Dedi mâtem şebinde sînede rengin kabâ olmaz.
Hevâ-yı âh u dilden geldi cûşiş bahr-i ummâna,
Felek keştîsini gark etmek içün eşk-i tûfâna,
Temevvüc etti bir cûş oldu çıktı tâk-ı ekvâna,
Uyûn-ı lücceyi ref’ eyleyüb tâ arş-ı rahmâna,
Dedi âl-i Resûl’e bunca îzâ re’y-Hüdâ olmaz.
Doğub evc-i şehâdet matla’ından çün meh-i tâbân,
Olub mânend-i neyr-i nûr-ı Ahmed içre sergerdân,
Ziyâ-pâş oldu deşt-i Kerbelâ’ya eyledi seyrân,
Şehîden oldu çün ol kıble-i din vâsıl-ı Subhân,
Gürûh-ı âşıkâna bundan özge pîşvâ olmaz.
Olub bir katre dem-cünbân sivâ-ı evc-i ulyâya,
Düşüb mânend-i şebnem gonce-i firdevs-i a’lâya,
İrüb seyrâni âhir dâmen-i arş-ı mu’allâya,
Varınca dergeh-i mahrem serây-ı hâss-ı Mevlâ’ya,
Dedi karbân-ı aşka senden özge mültecâ olmaz.
Dedi Hak merhabâ ey gül-ruh-ı cânpâre-i cânân,
Sana meftûhtur mahrem-serây-ı Hazret-i Rahmân,
Serîr u arşımı çün eylemişdim pâyına pûyân,
İdüb zâtımda fânî zâtını ey nûr-i nûr-efşân,
Serây-ı“ lî ma’allahi” buyur emrine lâ olmaz.
Dedi kim yâ İlâhî yaktı hasret sabr u sâmânım,
Kabâ-yı lâle-veş çâk eyledim çektim girîbânım,
Zülâl-ı tîğ-ı aşkınla suvardım la’l-ı atşânım,
Gülistân eyledim hûn-ı dilimle cevre dâmânım,
Bu gülşende benim gibi gül-i sadberk edâ olmaz.
Dedi Hak gül idin ol dem ki sırr-ı sebz-sitân oldun,
O dem bülbül idin kim beste-i âh u figân oldun,
Garîb olma karîb-i âşiyân-ı lâ-mekân oldun,
Görünmüştüm seninle şimdi sen bende nihân oldun,
Bu mahremgâh-ı âlidir ki bunda mâsivâ olmaz.
Dedi geçtim Hüdâyâ bu şehâdet mâcerâsından,
Haberdârım ezelden ol hicâbın mâverâsından,
Velî geçem seninle ettigim ahd iktizâsından,
Geçüb cân u cihândan geçmezem kâim pahâsından,
Eger ki diyetim vermez isen sana revâ olmaz.
Dedi Hak ey şehîd-i can fedâ-yı îd-i ferdiyyet,
Ne ise eyle vâzıh muktezâ-yı ahd u ünsiyyet,
Bu veche görünür kim kasd-ı aksâ-yı ulûhiyyet,
Visâl-ı bî-misâl-ı zâtım olsun kanına diyet,
Egerçi gevher-i gülreng kanına pahâ olmaz.
Dedi ey Rabb-i âlem şöyledir îcâb-ı peymânım,
K’olub cânım sana kurbân olasın cânıma cânım,
Bugünki Kerbelâ deştinde ben hûn içre galtânım,
Ola hempâlarım vaslında hep uşşâk-ı nâlânım,
Ki anlar mâtemim nârındadır nâre sezâ olmaz.
Dedi Hak ey ferahbahşâ-yi bezm-i kevser-i irfân,
Olunca meclis-i mahşerde âlemzâr u sergerdân,
Kebâb etmek diler lehs-i cigerden âteş-i nîrân,
Bütün uşşâk-ı nâlânı sana bahş eyledim ol ân,
Senindir anlar ey mahbûb nâre mübtelâ olmaz.
Dedi kim ey dü-âlem gerd-kâr merhametkâri,
Dem-i rûz-i cezâda isterim cümle siyehkâri,
Ki yoksa başım alub destime çün eylerim zâri,
Sirişk-i hûn ile gark eyleyüb âb eylerem nâri,
Celâlın hazretinden kimse me’hûz-i cezâ olmaz.
Dedi Hak ey fedâî sen ki verdin yoluma cânı,
Sana verdim kilid-i düzah u miftâh-ı rıdvânı,
Eger çeşmin dökerse mahşere eşk-i gül-efşânı,
Hazer kim ateş-i rahmım yakar cennât u nîrânı,
Bekâmlıgında bir cây-i penâh ey mehlikâ olmaz.
Bu resme eyleyüb peymân içün ol Seyyid-i Âlem,
Serây-ı lî ma’allah içre oldu yâr ile hemdem,
Egerçi cân u cânân oldular bu vechile hurrem,
Cihânı tuttu ammâ zengbâr-ı sarsar-ı mâtem,
Dem-i hevl-i kıyâmet subhuna bâd-ı sabâ olmaz.
Muhibb-i âl u evlâd-ı Muhammed oldular gamnâk,
Figân u mâtem ile ettiler hayli zaman dil çâk,
Yezîdân-ı laîni ta’me-i tîğ ettiler bî-pâk,
Suyûf u tîğlarla itseler tâ rûz-i haşr ihlâk,
Yine bir mûy-ı pâki hürmeti hakkı edâ olmaz.
Eyâ şâh-ı şehîd-i Kerbelâvî dü-cihân fermâ,
O şeh sen ki müsellemdir sana dünyâ vü hem ukbâ,
Zülâl-ı şefkatın gülbahçesidir cennetü’l-me’vâ,
Na’îm-i lutfetin tennûri oldu düzah u gayyâ,
Zemîn u âsumân içre sana kimler gedâ olmaz.
O şeh sen ki göründün hil’at-ı Fahr-i Cihân içre,
Sen ol nûr-ı mücessemsin göründün dehre kân içre,
O bülbül sen ki gülbânkın doludur âsumân içre,
O gül-bünsün yetişdin sahn-ı bâğ-ı lâ-mekân içre,
Senin hârın dahi feyz-i gülünden bî-nevâ olmaz.
O deryâsın ki mevcin mazharıdır âlem-i imkân,
O neyyirsin ki zerren kevkeb-i mâhiyet-i a’yân,
O âdemsin vücûdun zıllıdır ser-tâ-ser-i ekvân,
Cihân-ı câmi’-i ekbersin oldu cân sana cânân,
Sana yâr olmayanlar mahrem-i râz-ı abâ olmaz.
Olunca âferîniş rûnümâ nûr-ı cemâlinden,
Kesildi hâme-i deşt-i kazâ kadd-ı nihâlinden,
Midâd-ı levh-i takdîr oldu çünki hûn-ı âl’inden,
O sûretle göründün âleme levh-i misâlinden,
Bedâyi’de nazîrin ey Hüseyn-i Müctebâ olmaz.
Makâm-ı “kâbe kavseyn”e işârettir be-revânın,
Delîl-i nokta-i vahdettir ol câh-ı zenahdânın,
Gülistân-ı velâyet servidir kadd-i hırâmânın,
Kazâ-yı Kerbelâ’ya düşdü âhir sâyesi ânın,
Egerçi nûr-ı akdes sâye-endâz-ı kazâ olmaz.
Salât-ı bî-had olsun zâtına ey Cebraîl hüddâm,
Sana tâc-ı velâyettir ser-i mes’ûd-ı pür-ifhâm,
Şehâdetle giyüb ‘esrâ’ deminde hil’at-ı gülfâm,
Şefâ’atle ‘usât u âşıkâna eyledin ikrâm,
Şuhûd-ı müddeâdır bu bana çün u çirâ olmaz.
Bize mahsûstur ey rûh-ı âlem minnet-i zâtın,
Berâber cedd-i pâkinle görüb mâhiyyet-i zâtın,
Salât-ı bî-adedle eyleriz hem midhet-i zâtın,
Adûlar bilmeyüb çün kılmadılar hürmet-i zâtın,
Bizim anlara çün la’net-resâ olmak hatâ olmaz.
Sana hürmet ederlerdi adûlar hoş nihâd olsa,
Bilürdiler Yezîdîler seni Hakk’a ıyâd olsa,
O denlü la’net olsun ol gürûh üzre ki yâd olsa,
Kifâyet itmesün terkîmine deryâ midâd olsa,
Tevellâ u teberrâ ehliyüz bizde riyâ olmaz.
Olanlar teşne-i zevk-i mey-i aşkınla dem-beste,
Gumûm-ı mâtemile gayri gamdan oldu vâreste,
Olub sermest-i sohbâ-yı visâlın Şems-i dil-haste,
Bihamdillah olubdur âsitânında kemer-beste,
İki âlemde ey kân-ı kerem senden cüdâ olmaz.
Tecellâ-yı cemâlinle dilim her bâr kıl pürnûr,
Dil-i mâtemkeş u mahzûnum et lütfun ile mesrûr,
Hatâ ettimse sehven dâmen-i afvınla kıl mestûr,
Sana lâyık degil mersiyem ey Şâhım buyur ma’zûr,
Senâ-yı zât ile levh u kalemde ictirâ olmaz.