Abdullah Tamamlar – Ben Kimim Bir Fakir

Abdullah Tamamlar Ben Kimim Bir Fakir İlahi Sözü

Ben kimim bir fakir ü bî-ser ü pâ,
Kem-terin bende vü kemîne gedâ,
Sâyir-i kâr-gâh-i sabr ü sükûn,
Sâlik-i şâh-râh-i fakr ü fenâ.

Ne mizacımda irtikâb-i gurûr,
Ne fi’âlim de ihtimâl-i riyâ.
Ne mizacımda irtikâb-i gurûr,
Ne fi’âlim de ihtimâl-i riyâ.

Künç-i uzlette fakr u fâ-ka ile,
Olmuşum öyle mahv kim meselaâ,
Merkez-i hâki etse zîr ü zeber,
Bulamaz gerdimi nesîm-i sabâ.

Azl kılmış beni amellerden,
Âmil-i kâr-hâne-i dünyâ,
Kılmazam kâr ü bâr-i âleme meyl,
Çekmezem azl ü nasb için kâvga.

Bana vermiş cihân kamu fakrin,
N’ola etsem cihâna istiğnâ,
Âlim-i uzletin yeganesiyim,
Kâf’dan Kâf’a yok bana hemtâ.

Sûretim fakr ü sîretim mün’im,
Hey’etim mur ü himmetim ankâ,
Rif’at-i kadrim iltifât etmez,
Ger Süleyman kılarsa arz-i atâ.

Fâni-i mutlakım kabûl etmen,
Mihnet-i Hızr ile Zülâ-i Bekâ,
Demezem vahşiyim tabî’at ile,
Tâlib-i zevk-i sohbetim ammâ.

Bir diyâr içreyim ki halkından,
Eylemez hiç kim bana pervâ,
Kimse yok derdim eylesem izhâr,
Eyleyem andan iltimas-i deva.

Lâ’l veş taş içindedir vatanım,
Gül kimi hârı kılmışım me’vâ,
Dün bu hâl içre mahv-i hayret iken,
Geldi bir kâsıd ü getirdi bana.

Bir aceb nâme-i ferah-te’sir,
Mahz-i hüsn-i ibâret ü imlâ,
Zâhiri dil-pezîr ü feyz-resân,
Bâtını zevk-bahş u rûh feza.

Nakş-i hattında eltafi sûret,
Tarz-i lâfzında aşref-i ma’nâ,
Cilve-gâh-i nazarda her lâfzı,
Bir perî-i peyker ü melek-sîmâ.

İşve vü şîve vü kirişme ile,
Dil edr sayd u akl eder yağma,
Fehm kıldıkta hüsn-i mazmunûn,
Kıldım anda surûrlar peydâ.

Bendeyi lutf birle yâd etmiş,
Hazrei Seyyid-i huceste-likâ,
Ol felek-kadr kim ana vermiş,
Hazret-i Hak kemâl-i sıdk u safâ.

Zât-i pâki cem’-i âlemden,
Şeref-i rütbe ile müstesnâ,
Feyz-i ilm-i ifâde-i beşeri,
Ana ervâh-u kudsten ilkâ.

Aslıdır nûr-i pâk-i Mustafavî,
Hükmüdür revnak-i serîr-i kazâ,
İlmidir ba’is-i refahet-i halk,
Fi’lidir mucib-i rızâ-yi Hudâ.

Az olur bir arada cem olmak,
Hükm ü’ilm ü hilm ü cûd ü sehâ.
Azzemallahu kadruhü’l-âli,
Refe’allahu sânehu’l-a’lâ.

Zeyedallahu izz ü ref’atihi,
Neffezallahu hükmühu ebedâ,
Ey kaza-hükm kim müyesserdir,
Zâtına iktidâr-i izz ü alâ.

Gül-i gül-zâr-i ıtret-i Nebevî,
Çemen-ârâ-yi millet-i zehrâ,
Nûr-i çeşm-i tamâmî-i sâdât,
Muktedâ-yi cem-i ehl-i zekâ.

Bana taksîr hükmün etmişsin,
Demek olmaz bu hükme hükm-i hatâ,
Lîk bir bende-i hakîrim ben,
Amelim ehl-i hayra hayr du’a.

Sâhib-i usretim bana ne düşer,
Kim olam hem-nîşin-i ehl-i gınâ,
Mahz-i cehlim bana ne nispettir,
Ki kılam meyl-i sohbet-i fuzalâ.

Gerçi eflâkerağbet eyler hâk,
Yetmez a’laya rütbe-i ednâ,
Lutf senden bana münâsib iken,
Benden etmekmutâlebe ne revâ.

Ey Fuzûlî bu nev-’i da’vâda,
Maslahattır tutam tarîk-i rızâ,
Hâl müşküldür anda kim bir ola,
Sâhib-i hükm ü sâhib-i da’vâ.

Var ümidim ki tâ mü’essir ola,
Sâbit ü sâyir ile arz ü semâ,
Ola hükm-i kazâ ile bâkî,
Kâdi-i Gâzi-i huceste likâ.