Abdullah Tamamlar – Çün Doğup Ol Şemsi Cihan

Abdullah Tamamlar Çün Doğup Ol Şemsi Cihan İlahi Sözü

Çün doğup ol şems-i cihân-tâb-ı cûd,
Oldı ziyâ-efken-i mehd-i vücûd.
Eyledi ol mazhar-ı feyz-i Hüdâ,
Mâderi şîriyle tokuz gün gıdâ.

Ba’z-ı rivâyetde ruvât-ı siyer,
Bu haberi böyle beyân itdiler.
Didiler üç ya yedi gün mâderi,
Eyledi irzâ’ o melek-peykeri.

Sonra Süveybe ana virdi leben,
Evvel odur ol şehi irzâ iden.
Amm-i nebî Hamza’ya hem sâbıkâ,
Mâder-i şîr idi o şîrin-likâ.

Doğdığı demde o kerîmü’l-haseb,
Eyledi âzâde anı Bû Leheb.
Eyledi müjde o meh-i rûşeni,
İtmiş idi ol dahî i’tâk anı.

Düşmen-i dîn iken o kâr-ı cemîl,
Olmadı merdûd-i Hüdâ-yı Celîl.
Her şeb-i isneyn o hârıku’l-beden,
Saky olunur nukre-i ibhâmdan.

Parmağı beyninden olup cuş-i âb,
Âteş-i dûzahdan ider def’-i tâb.
Olmadı zâyi anun ol hıdmeti,
Ya’ni resûlün şeref-i hürmeti.

Bu amelin ecri degildir ana,
Oldu mücerred şeref-i Mustafâ.
Gördü menâmında anı ba’zıler,
Sordular ahvâlini virdi haber.

Didi fenâdan ideli irtihâl,
İtmedi âsûde beni sû’-i hâl.
Her şeb-i isneyn ider ancak meded,
İzzet-i mîlâd-ı Muhammed ebed.

Olmadadır bâ’is-i râhat bana,
Ol gece şâdı-ı beşâret bana.
Eyledi tebşîr Süveybe beni,
İtmiş idim ben dahî i’tâk anı.

Çünki hulûl ide o vakt-i şerîf,
Olmada fi’l-cümle azâbım hafîf.
İki benânım arasından o şeb,
İtmedeyim âb ile tartîb-i leb.

Gerçi ki ber-mû’cib-i kavl-i Hüdâ,
Kâfirin oldu hasenâtı hebâ.
Lîk bu hıssîsadan olmak olur,
Ol şehin âyâtına mülhak olur.

Ya’ni hasâyisden olunsa şümâr,
Kâ’ide-i şer’a getürmez gubâr.
Hem dahî rü’yâ haberi oldu âm,
Nakz idemez hükmü hadîs-i menâm.